herşey olması gerektiği gibi?
sanmıyorum. hiçbirşey olması gerektiği gibi deil.
hayat, hayatım iki nokta arasında ilerleyen bir düzlem deil.
farkında deilim sanki..
çabalıyorum, şuna çırpınıyorum desem daha doğru olur.
olmasından fazla tepki, reaksiyon gösteriyorum. demekki var bişiler bende.
boş, dolu, boş, dolu, boş.
sadece aklıma içki şişem geliyor bu kelimeleri duyunca, anımsayınca.
onu işlevleşsiztirmek için uğraşıp duruyorum. dur diyorum artık uğraşma bırak. sabaha kadar gider bu.
sabaa kadar gitmeyecek şey ise ben. az sora sızıp kalırım burada.
yüzümde hissettiğim sızlama, sanırım bi bu var beynimde şimşeklerin çakmasını sağlayacak.
kötüyüm, kötüsün, kötü..
iyimiyim, yok hayır değilim. saçmalamanın doruk noktasına ulaşıcam bu gece =)
hep aynı olaylar, aynı kelimeler, aynı insanlar etrafında dönen bi hayat. benim hayatım. bundan gurur duymuorum belki ama hoşlanıyorum.
nereye kadar gideceğini ben söylemeyeceğim sana. gitmesi gerektiğinide..
söyleyebilceğim tek şey bundan hoşlandığım.
kimi, neyi enterese eder? birşey öğrenmişsem diye başlayacaam bu cümleye, altı aylık beyin hapsinden sora.
çok şey öğrendim çok. beklemeyi bile beceremezdim öncesinde.
kanatlarım olsun istedim birden, uçmak istedim. aslında hep isterim.
bi arkadaşım söylemişti: her istediğin olmuyor biliyorsun değilmi?
düzeltiyorum-bana uyarlıyorum: hiçbir isteğim olmuyor!
son veriym artık şu kelime israfına..
